✍ در تحلیل راهبردی تحولات فرهنگی، خلط میان «ضعف در رعایت حجاب (بدحجابی)» و «برهنگی و عریانی آشکار» یک خطای محاسباتی خطرناک است. بدحجابی در لایه‌های جامعه‌شناختی ممکن است متأثر از ضعف آگاهی، غفلت یا تغییرات نسلی باشد؛ اما برهنگی و عریانی ساختارشکن، یک رفتار ضدهنجار فعال، مرزشکنی علنی و ابزار تثبیت‌شده اتاق‌های فکر دشمن در جنگ ترکیبی برای فروپاشی بنیاد خانواده و استحاله هویت اسلامی جامعه است. آنچه امروز در جامعه هست فراتر از بدحجابی است؛ عریانی و برهنگی است.
در این نبرد نرم و امنیتی، #قوه_قضائیه نقشی تعیین‌کننده دارد و ورود قاطع آن بر سه محور اساسی ضرورت می‌یابد:

🔺۱. مأموریت امنیتی و شکست راهبرد براندازی فرهنگی:
اسناد و بیانات صریح استراتژیست‌های بیگانه نشان می‌دهد که هدف قرار دادن عفت عمومی، پروژه‌ای هدایت‌شده برای تضعیف پایه‌های قدرت ملی و استحاله جامعه از درون است. مواجهه با عریانی، صرفاً یک مسأله انتظامی سطحی نیست؛ بلکه خنثی‌سازی یک طرح ضدامنیتی سازمان‌یافته است که عدلیه باید در صف نخست مهار آن بایستد.

🔺 ۲. پایان دادن به ترک فعل در حاکمیت قانون:
تعلل و انفعال در برابر قانون‌شکنی عیان، مرجعیت و هیمنه قانون را در اذهان عمومی می‌شکند. نص صریح قوانین جاری کشور، برهنگی و جریحه‌دار کردن عفت عمومی را جرم‌انگاری کرده است؛ بنابراین خدای ناکرده انفعال دستگاه قضا، نوعی مشروعیت‌بخشی ناخواسته به بی‌قانونی و تضعیف اقتدار حاکمیت و نظام تلقی می‌شود.

🔺۳. وجوب شرعی و الزام بنیادین قانونی (جایگاه حفظ نظام):
از منظر حقوقی و اسلامی، مقابله با نقض عفت عمومی نه یک تصمیم سلیقه‌ای، بلکه وظیفه ذاتی نظام اسلامی در جهت صیانت از حدود الهی و امنیت اخلاقی شهروندان است. تفاوت عریانی با بدحجابی در این است که کشف حجاب تامّ و رفتارهای ساختارشکنانه، مستقیماً سلامت روانی جامعه و مرزهای شأن عمومی قانون را به مسلخ می‌برد و تسامح در برابر آن، مغایر با مبانی فقهی و اصول قانون اساسی است.

🔺 نتیجه‌گیری:
قوه قضائیه نباید اجازه دهد فضاسازی‌ها، بهانه‌تراشی‌ها و محافظه‌کاری‌ها یا ملاحظه‌کاری‌ها، اراده اجرایی قانون را متوقف کند. تفکیک حساب افراد غافل از مهره‌های خط‌شکن پروژه عریانی و برهنگی، نیازمند هوشمندی است؛ اما ایستادگی قاطع در برابر اشاعه برهنگی، خط قرمز غیرقابل‌ مذاکره شریعت، قانون و امنیت پایدار جامعه است و نقش و وظیفه قوه قضاییه در این راستا کاملا روشن است.

منبع:

https://eitaa.com/derangha

آزمون تکمیل ظرفیت سطح دو حوزه‌های علمیه خواهران ۲۰ مهرماه برگزار می‌شود.

🔹مدیرکل سنجش و پذیرش حوزه‌های علمیه خواهران از برگزاری آزمون تکمیل ظرفیت سطح دو در برخی از مدارس علمیه در روز دوشنبه ۲۰ مهرماه خبر داد و گفت: داوطلبان فاقد شرایط معافیت از آزمون ورودی و همچنین داوطلبانی که در آزمون قبلی پذیرش سال تحصیلی 1406-1405 که در 11 شهریورماه برگزار شده بود، غایب بوده یا موفق به کسب حدنصاب لازم نشده‌اند، امکان شرکت در این آزمون را دارند.

🔹وی افزود: داوطلبان جهت اطلاع از مدارس علمیه مشمول مرحله تکمیل ظرفیت به فهرست مدارس علمیه زیر مراجعه کنند.

🔹بابائی در خصوص مهلت نام نویسی در آزمون تکمیل ظرفیت گفت: فرصت نام نویسی در این مرحله تا ۱۵ مهرماه است و این تاریخ تمدید نخواهد شد.

🔹وی در ادامه درباره ثبت‌نام داوطلبان غیرایرانی در این مرحله نیز توضیح داد: با توجه به زمان‌بر بودن فرآیند بررسی، تایید و اختصاص کد دائم‌المصطفی برای متقاضیان غیرایرانی که معمولاً بیش از دو ماه به طول می‌انجامد، امکان ثبت‌نام داوطلبان غیر ایرانی در مرحله تکمیل ظرفیت وجود ندارد.

🔹شایان ذکر است داوطلبان معاف از آزمون ورودی سطح دو می‌توانند حداکثر تا ۱۰ مهرماه، با هماهنگی مدارس علمیه انتخابی، نسبت به ثبت‌نام و انجام فرآیند مصاحبه خود اقدام کنند.

نکته‌مهم
تکمیل ظرفیت برای سطح‌سه، فقط برای معافین است.

مشاهده فهرست مدارس علمیه ای که دارای مرحله تکمیل ظرفیت هستند

نام نویسی:
https://register.whc.ir/

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌┄┅┅┅┅❀🇮🇷❀┅┅┅┅┄

پایگاه اطلاع رسانی:
🌐paziresh.whc.ir

پیام به سی‌وسومین اجلاس سراسری نماز

بسم‌الله‌الرّحمن‌الرّحیم

توجّه به امر والای «اقامهٔ نماز» و به‌صورت خاص برگزاری اجلاس نماز، از جمله اقدامات ضروری و بایسته‌ای است که از ابتدای دههٔ هفتاد در کشور به همّت عالِم مجاهد و مردمی، استاد قرآن و مبلّغ زبردست حجة‌الاسلام‌والمسلمین قرائتی دامت‌برکاته شکل گرفته است. اهتمام ویژهٔ رهبر عظیم‌القدر شهید اعلی‌الله‌مقامه‌الشّریف به این امر و توصیه‌های مهم، مستمر و مؤکّد ایشان در پیام‌های مربوط به سی‌ و دو اجلاس گذشته نیز بر اهمیّت این خطّ‌مشی می‌افزاید. بی‌شک سخن گفتن یا نوشتن پیرامون نماز، در شأن و تراز وحی الهی و کلمات پیامبر اکرم صلّی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم و ائمّهٔ معصومین علیهم‌الصّلاة و السّلام است و قلم امثال این‌جانب، کوچک‌تر از آن است که در باب عمق معارف نماز مطلبی بنگارد. امّا هویّت و اقتضائات جامعهٔ اسلامی و وظایف خادمان آن خصوصاً رهبری انقلاب اسلامی چنان ایجاب می‌کند که چند جمله‌ای از این جهت برای خودم و آحاد مردم و مسئولان متذکّر شوم.

نماز از جمله زیباترین نعمت‌های بزرگ حضرت حق جلّ‌وعلا، برترین نهاد و نماد و ستون دین، رشتهٔ اتّصال هر یک از ما برای ارتباط نزدیک و مستقیم با منبع لایتناهی و لایزال الهی است. این اکسیر فلاح و رستگاری و رکن حیات طیّبه، هم پشتوانهٔ مستحکم و مستمر و ذخیرهٔ تمام‌نشدنی انسان در مبارزه با شیطان نفس و شیطان‌های دنیوی است، و هم چشمهٔ جوشان عشق و امید و مهربانی و آرامش است، و نزول برکات و فراوانی ارزاق الهی از ناحیهٔ اقامهٔ نماز و استغفار صورت گرفته و افزایش می‌یابد.

امّا فریضهٔ نماز، تنها یک تکلیف فردی نیست و بنا بر آموزهٔ قرآن، برپاداشتن نماز، اوّلین ثمره و نشانهٔ حکومت صالحان است که «اَلّذینَ اِنْ مَکَّنّاهُم فی الأرضِ اَقاموا الصَّلاة».  بیان این آیه دقیقاً پس از آیهٔ وعدهٔ نصرت الهی در مورد یاران خداوند متعال و جهاد آن‌ها در سورهٔ مبارکهٔ حج نشان می‌دهد اقامهٔ نماز به‌عنوان تکیه‌گاه مستحکم ذکر خدا و امید و اعتماد به او، نقش ویژه‌ای در جهاد و فتح و ظفر در میدان‌های مبارزه خصوصاً میدان مبارزه‌ای که امروز پیش روی ملّت ایران است، دارد.

امروز که شرط مُکنت و قدرت مردم عزیز ایران بیش از پیش فراهم شده است، یکایک ملّت مبعوث، مخاطب این دستور مکرّر الهی برای اقامهٔ نماز هستند که «اَقیموا الصَّلاة». علاوه بر این، همهٔ اشخاص مؤثّر در جامعه از پدران و مادران و خانواده‌ها تا معلّمان و دوستان، از اساتید و نخبگان تا چهره‌های شناخته شده و افراد مشهور، و نیز تمامی نهادها و دستگاه‌های فرهنگ‌ساز از جمله مساجد، نماز‌های جمعه، مدارس، دانشگاه‌ها، حوزه‌های علمیّه، صداوسیما، فعّالان فرهنگی و اجتماعی، و بسیج مردمی خصوصاً آن‌هایی که با قشر نوجوان و جوان در ارتباط هستند، مسئولیت مضاعف در این امر دارند.

اقامهٔ نماز در همهٔ مراحل تکمیلی و سطوح تکاملی‌اش در پهنهٔ جامعه و کشوری که پرچم اسلام ناب محمّدی صلّی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم را برافراشته و به حاکمیّت اسلام مفتخر شده، در زمرهٔ اهمّ امور است و برای فراهم شدن زمینهٔ طیّ طریق از مرحلهٔ نهضت و انقلاب اسلامی تا مرحلهٔ جامعهٔ اسلامی، امری ضروری است و بعد از آن است که نِیل به مرحلهٔ تمدّن اسلامی میسور خواهد شد. نهادینه شدن و فراگیر و همگانی شدن نماز و آنگاه تلاش عمومی برای نیکو به‌جای آوردن آن، دو ضلع اصلی خطّ تلاش برای وصول به این مهم است و آبادانی مساجد و سایر تمهیدات برای گسترش کمیّت و ارتقاء کیفیّت صوری نمازهای جماعت و جمعه، مقدّمات لازم برای دست یافتن به این مقصد مهم می‌باشند. در همهٔ این موارد، نقش ائمّهٔ جماعات و جمعه که باید مأمن مردم و گوش شنوا و پذیرای درد دل‌های ایشان باشند، بسیار برجسته است.

امیدوارم که با تفضّلات الهی و توجّه و دعای خاصّ سَرورمان عجّل‌الله تعالی فرجه‌الشّریف، ملّت و کشور عزیزمان در امر اقامهٔ نماز و بهره‌مندی از فیوضات و برکات آن موفّق و مؤیّد باشند.

سیدمجتبی حسینی خامنه‌ای
۹/مهر/۱۴۰۵
 

🔍 بازخوانی سخنرانی ۳۹ سال پیش رهبر شهید انقلاب در مجمع عمومی سازمان ملل در آمریکا در سرمقاله شماره جدید #صدای_ایران 👇

🗓 ۳۹ سال پیش، در یکی از بحرانی‌ترین مقاطع جنگ تحمیلی صدام علیه ایران، رهبر شهید انقلاب که رئیس‌جمهور وقت ایران بود، پشت تریبون مجمع عمومی سازمان ملل ایستاد و پرصلابت و از موضع اقتدار درباره چیزی هشدار دادند که امروز، با گذشت نزدیک به چهار دهه، دوباره در مرکز دشمنی آمریکا علیه ایران قرار گرفته است: خلیج فارس و نقش مستقیم آمریکا در بر هم زدن امنیت این منطقه.

🎤آن سخنرانی تنها یک گزارش از جنگ ایران و عراق نبود. آیت‌الله خامنه‌ای در آن سخنرانی تلاش کردند یک منطق امنیتی را برای مخاطبان جهانی توضیح دهند: اگر قدرت‌های بزرگ، به‌ویژه آمریکا، با ورود مستقیم نظامی به منطقه، موازنه را به نفع خود تغییر دهند و قواعد بین‌المللی را در خدمت فشار بر ایران قرار دهند، پیامد این سیاست الزاماً به ایران محدود نخواهد ماند. ایشان درباره حضور نظامی آمریکا در خلیج فارس گفتند این منطقه، به دلیل حضور نیروهای آمریکایی و دیگر کشورها، به «انبار باروتی خطرناک» تبدیل شده است.

👈اما نقطه برجسته سخنرانی، جایی بود که هشدار از سطح اعتراض سیاسی فراتر رفت و به یک پیام راهبردی تبدیل شد. پس از حمله نیروهای آمریکایی به کشتی «ایران اجر»، آیت‌الله خامنه‌ای اعلام کردند این اقدام آغاز حوادثی است که پیامدهای آن الزاماً در خلیج فارس باقی نخواهد ماند و مسئولیت پیامدهای بعدی را متوجه آغازکننده آن دانستند. سپس صریحاً گفتند آمریکا پاسخ این اقدام را دریافت خواهد کرد.

🖼این ادبیات محکم و از موضع اقتدار را باید در متن زمان خودش فهمید. ایران در میانه جنگی قرار داشت که نتیجه تجاوز عراق با همراهی کشورهای غربی بود و هم‌زمان شاهد افزایش حضور نظامی آمریکا در خلیج فارس بود. تجربه سال‌های نخست جنگ یک درس مهم داشت: نمی‌توان امنیت ملی را صرفاً بر تضمین‌های دیگران بنا کرد. در همان سخنرانی نیز تأکید شد که اعتماد به امنیتی که بر وعده طرف متجاوز بنا شود، سست و بی‌اعتبار است.

👈از همین نقطه می‌توان به یکی از مهم‌ترین ریشه‌های شکل‌گیری نگاه امنیتی ایران به خلیج فارس رسید. ایران در سال‌های جنگ به این جمع‌بندی رسید که امنیت منطقه، برای تهران فقط یک مسئله اقتصادی یا دیپلماتیک نیست؛ بلکه مستقیماً با امنیت ملی کشور گره خورده است. در همان سخنرانی نیز تأکید شد که هدف ایران تنها بازپس‌گیری سرزمین‌های اشغال‌شده نبود، بلکه ایجاد یک تضمین پایدار برای جلوگیری از تکرار تجاوز بود.

➕اگر از زاویه این منطق به امروز بنگریم، یک نکته مهم آشکار می‌شود: نگاه ایران به خلیج فارس و تنگه هرمز را نمی‌توان صرفاً محصول یک بحران مقطعی یا یک تصمیم احساسی دانست. در دهه‌های گذشته، هرمز به یکی از مهم‌ترین اهرم‌های راهبردی ایران تبدیل شده است؛ اهرمی که اهمیت آن نه فقط برای ایران، بلکه برای اقتصاد جهانی است. در ماه‌های اخیر نیز وضعیت تنگه هرمز مستقیماً در مرکز تنش ایران و آمریکا قرار گرفته و مذاکرات دو طرف نیز به مسئله بازگشایی این مسیر گره خورده است. ایران تأکید کرده که مدیریت این آبراه مهم بین‌المللی جزو حقوق حاکمیتی است و امکان کوتاهی از آن وجود ندارد.

📢 در نتیجه، وقتی امروز از سیاست ایران درباره تنگه هرمز سخن گفته می‌شود، باید تاریخ این سیاست را هم دید. این راهبرد در خلأ شکل نگرفته است. پشت آن تجربه جنگ، حضور قدرت‌های خارجی در خلیج فارس، ناکامی شورای امنیت در برخورد با تجاوز عراق و مجموعه‌ای از تقابل‌های مستقیم و غیرمستقیم با آمریکا قرار دارد. خود سخنرانی سال ۱۳۶۶ نیز بخش قابل توجهی را به فهرست این تقابل‌ها اختصاص داده و حضور نظامی آمریکا در خلیج فارس را آخرین حلقه زنجیره‌ای از خصومت‌های واشنگتن با جمهوری اسلامی معرفی کرده است.

🎤شاید مهم‌ترین ویژگی آن سخنرانی هم همین باشد: آیت‌الله خامنه‌ای، در جایگاه رئیس‌جمهور وقت، در یک تریبون جهانی صرفاً از ایران دفاع نکردند؛ بلکه تلاش کردند منطق امنیتی جمهوری اسلامی را توضیح دهند. پیام ایشان این بود که اگر قدرت‌های بزرگ فقط زبان قدرت را می‌فهمند، کشورهای مستقل نیز برای دفاع از حقوق و امنیت خود باید از قدرت برخوردار باشند. این گزاره صریحاً در پایان سخنرانی نیز بیان شد: «سلطه‌های جهانی جز قوّت و قدرت هیچ نمی‌فهمند» و در برابر زبان قدرت باید با زبان قدرت سخن گفت.

🗓امروز، وقتی به آن سخنرانی در سالگردش نگاه می‌کنیم، شاید مهم‌ترین نکته این نباشد که همه پیش‌بینی‌های آن روز عیناً محقق شده یا نه. اهمیت سخنرانی در این است که نشان می‌دهد بخش مهمی از سیاست امنیتی ایران در خلیج فارس، محصول یک تجربه تاریخی طولانی است…

🖥 Farsi.Khamenei.ir

حوزه‌های علمیه برای پاسخ به نیازهای تبلیغی نسل جدید باید با حفظ اصالت دینی، زبان و ابزارهای روز را بشناسند و حضور مؤثرتری در فضای مجازی داشته باشند؛ ازاین‌رو تربیت طلاب رسانه‌دان و توسعه تبلیغ دیجیتال ضروری است.

روزگاری منبر و مدرسه، تنها پنجره جان‌های تشنه به سوی آسمان بود. امروز اما جوان ما، در جیب خویش، هزاران “مرجع” حمل می کند؛ صفحه ای که هر لحظه او را به خود می خواند، هر لحظه تصویری تازه، لذتی زودگذر، و پیامی می فرستد که آرام آرام جای کتاب و درس و ذکر را می گیرد.

رسالت حوزه، همان رسالت انبیاست: هدایت انسان به سوی خدا. به تعبیر امام شهید امت رضوان الله تعالی علیه، تبلیغ باید اولویت اول حوزه قرار گیرد و علم اولویت دوم. خصوصاً وقتی وسیله هدایت و تبلیغ تغییر می کند و ما همچنان با زبان دیروز سخن می گوییم، فاصله ای پدید می آید که هر روز عمیق تر می شود. این نه شکست دین و مذهب است، «که بعضی ها ندای وا اسلاما سر داده اند» بلکه کاستی روش است؛ و روش، مقدس و وحی منزل نیست، رسالت الهی تبلیغ دین خدا مقدس است.

قرآن کریم خود این اصل را به روشنی بیان فرموده آنجا که می فرماید وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلَّا بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ، یعنی ما هیچ پیامبری نفرستادیم مگر به زبان قوم خویش، تا برایشان روشن سازد. این یعنی حتی وحی الهی نیز در قالب زبان و فهم مخاطب نازل شده، نه آنکه مخاطب مجبور به فهم زبانِ فراتر از خویش باشد. همین معنا در کلام رسول خدا صلی الله علیه و آله نیز بازتاب یافته آنجا که فرمودند إنّا معاشر الأنبیاء أمرنا أن نکلّم الناس علی قدر عقولهم، یعنی ما گروه پیامبران مأموریم با مردم به اندازه عقلشان سخن بگوییم.

فضای مجازی شمشیری دو لبه است: هم می تواند مسیر حقیقت را کوتاه کند، هم می تواند جان جوان را در گردابی از تصویر و غفلت غرق سازد. اعتیادی که نه تنها وقت، که ایمان را نیز می رباید، همان گونه که الان جامعه جهانی درگیر این موضوع مهم و بی انتها شده است.

بی تردید حوزه علمیه، بی آنکه از اصالت سنتی خویش دست بکشد، باید به صورت عملی و کاربردی زبان عصر را بیاموزد، که عالم دین، نه فقط در مسجد که در همان فضایی حاضر شود که جامعه و جوان امروز نفس می کشد. شاید بگویید این کار در حال انجام است، اما علاوه بر تحسین اقدامات انجام گرفته از سوی مراکز حوزوی، تاکید بر سازمان دهی و آموزش محور شدن این عرصه ظریف و پرفایده تبلیغی است.

هدایت، رسالتی است که باید به هر زبانی که مخاطب می فهمد بیان شود، نه آنکه مخاطب مجبور شود زبان دیروز را بیاموزد. این همان سنت الهی است که در قرآن و سیره پیامبران جاری بوده و امروز نیز باید راهنمای ما باشد.

برای عبور از این معضل، حوزه باید فضای مجازی را نه تهدید که فرصتی مغتنم و میدان جدید تبلیغ ببیند و با تربیت طلاب آشنا به زبان رسانه، محتوای دینی کوتاه، جذاب و حرفه ای تولید کند؛ تبلیغ دیجیتال را به رشته ای مستقل با استاد و سرفصل مشخص بدل سازد؛ به جای سخنرانی یک طرفه، گفت وگویی صادقانه با پرسش ها و شبهات جوانان برقرار کند؛ در کیفیت تولید یعنی تصویر، تدوین و پژوهش سرمایه گذاری کند، و این موضوع نیاز به تامین بودجه ای دارد که با روش های سنتی تفاوت فراوان دارد، «نگارنده سال های زیادی به دنبال تهیه ابزار و سخت افزار مورد نیاز تولید محتوا است! که فراهم نشده، به نوشتن متن روی آورده است» نه صرفاً در کمیت انتشار؛ سواد رسانه ای و مدیریت زمان را به جوانان و خانواده ها بیاموزد تا خود در برابر الگوریتم های اعتیادآور مصون شوند؛ و در نهایت، فضای مجازی را پلی برای ورود به ارتباط حضوری عمیق تر استاد و شاگرد قرار دهد، نه جایگزینی برای آن.

روحانی جانباز : عليرضا حسین پور

خبرگزاری رسا

 شبهاتی که علیه قرآن مطرح می‌شود، معمولاً چیز پیچیده و تازه‌ای نیستند؛ اغلب همان چند موردِ تکراری‌اند که هر چند وقت یک‌بار با ظاهری جدید برمی‌گردند. نکته‌ی جالب این‌جاست که پاسخِ اکثرشان نه در کتاب‌های ضخیم تفسیری، که در همان صفحه‌ی قرآن، چند سطر بالاتر یا پایین‌تر از همان آیه‌ی مورد استناد نشسته است؛ فقط کافی است کسی حوصله‌ی خواندنش را داشته باشد.

به گزارش خبرگزاری حوزه، در متن زیر به بررسی و پاسخ به یکی از شبهات رایج پیرامون آیات قرآن کریم پرداخته شده است که تقدیم شما فرهیختگان می‌شود.

آیا قرآن می‌گوید هر جا کافری دیدید، او را بکشید؟

یکی از شبهاتی که گاهی درباره اسلام و قرآن مطرح می‌شود، این است که: «قرآن صریحاً گفته هر جا کافران و مشرکان را پیدا کردید، آنها را بکشید؛ پس اسلام دین خشونت است.»

برای پاسخ، لازم نیست ابتدا وارد بحث‌های پیچیده تاریخی و تفسیری شویم. یک کار ساده انجام دهیم: خود آیه را کامل بخوانیم؛ قبل و بعدش را هم بخوانیم.

چون اگر قرار باشد یک جمله را از یک متن جدا کنیم و بدون توجه به اینکه درباره چه کسی، در چه شرایطی و در واکنش به چه اتفاقی گفته شده، درباره کل آن کتاب قضاوت کنیم، تقریباً درباره هر کتابی می‌توانیم چنین شبهه‌ای بسازیم.

بررسی سه آیه‌ای که محل شبهه هستند

از سوره نساء آیه ۹۱ شروع کنیم. آیه می‌فرماید: فَإِنْ لَمْ یَعْتَزِلُوکُمْ وَیُلْقُوا إِلَیْکُمُ السَّلَمَ وَیَکُفُّوا أَیْدِیَهُمْ فَخُذُوهُمْ وَاقْتُلُوهُمْ حَیْثُ ثَقِفْتُمُوهُمْ؛ اگر از شما کناره نگرفتند، پیشنهاد صلح ندادند و دست از خشونت برنداشتند، آن‌ها را بگیرید و بکشید.

دقت کنید این جمله سه شرط پشت‌سرهم دارد، نه یک حکم مطلق: «لَمْ یَعْتَزِلُوکُمْ» یعنی کناره‌گیری نکردند، «یُلْقُوا إِلَیْکُمُ السَّلَمَ» یعنی پیشنهاد صلح ندادند، و «یَکُفُّوا أَیْدِیَهُمْ» یعنی دست از تعرض برنداشتند. یعنی حکمِ آخرِ آیه، فقط وقتی فعال می‌شود که هر سه‌ی این شرط‌ها با هم جمع باشند. اگر کسی فقط کناره بگیرد یا صلح پیشنهاد بدهد یا دست از جنگ بکشد، دیگر مصداق این آیه نیست. پس موضوع سخن، انسانی نیست که آرام نشسته؛ موضوع، کسی است که هنوز در حال جنگیدن است و اگر با او مقابله نکنید جان و مال و ناموس مسلمانان در خطر بود. حذف این سه شرط و نقل‌کردنِ فقط تکه‌ی آخر، دقیقاً همان کاری است که این شبهه را ساخته!

آیه ۱۹۱ سوره بقره نیز از جمله آیاتی است که بدون توجه به آیه پیش از آن مورد استناد قرار می‌گیرد.

وَاقْتُلُوهُمْ حَیْثُ ثَقِفْتُمُوهُمْ وَأَخْرِجُوهُمْ مِنْ حَیْثُ أَخْرَجُوکُمْ؛ و آنان را [که از شرک و کفر و هیچ ستمی باز نمی‌ایستند] هر کجا یافتید، به قتل برسانید و از جایی که شما را بیرون کردند بیرونشان کنید

اما برای فهم درست این آیه، باید آیه پیش از آن را نیز خواند. قرآن در آیه ۱۹۰ می‌فرماید: وَ قَاتِلُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ الَّذِینَ یُقَاتِلُونَکُمْ وَلَا تَعْتَدُوا؛ با کسانی در راه خدا بجنگید که با شما می‌جنگند و تجاوز نکنید.

این آیه، پیش از ورود به بحث جنگ، محدوده آن را مشخص می‌کند: «الَّذِینَ یُقَاتِلُونَکُمْ»؛ کسانی که با شما می‌جنگند.

از سوی دیگر، قرآن حتی در ادامه همین آیات، برای جنگ در مسجدالحرام نیز محدودیت و قید قرار می‌دهد و می‌فرماید: در مسجدالحرام شروع‌کننده جنگ نباشید مگر اینکه آنها شروع به جنگ کنند. یعنی قرآن حتی وسط دستور نظامی هم داره خط قرمز مشخص می‌کنه!

بنابراین، موضوع، به کافر یا فرد مشرک برنمی‌گردد؛ موضوع در مورد کسی است که به مسلمانان تعرض کرده و در حال جنگیدن است.

شاید معروف‌ترین آیه‌ای که در فضای مجازی علیه اسلام دست‌به‌دست می‌شود، آیه ۵ سوره توبه باشد.

فَإِذَا انْسَلَخَ الْأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُوا الْمُشْرِکِینَ حَیْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ وَخُذُوهُمْ وَاحْصُرُوهُمْ وَاقْعُدُوا لَهُمْ کُلَّ مَرْصَدٍ؛ پس هنگامی که ماه‌های حرام سپری شود، مشرکان را هر جا یافتید، بکشید و به اسیری بگیرید و محاصره کنید و در هر کمین‌گاهی به کمین آنان بنشینید.

اما این آیه آخرِ یک ماجراست، نه آغازش؛ از همان ابتدای سوره توبه، سخن بر سرِ مشرکانی است که بارها با مسلمانان پیمان بستند و بارها زیرش زدند.

آیه ۱۳ همین سوره صریحا خداوند می‌گوید: أَلَا تُقَاتِلُونَ قَوْمًا نَکَثُوا أَیْمَانَهُمْ وَهَمُّوا بِإِخْرَاجِ الرَّسُولِ وَهُمْ بَدَءُوکُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ؛ آیا با گروهی نمی‌جنگید که سوگندهایشان را شکستند، تصمیم به اخراج پیامبر گرفتند و خودشان نخستین‌بار جنگ را آغاز کردند؟

پس موضوع، یک تاریخچه مشخص از خیانت و آغازگریِ جنگ است، نه صرفِ داشتن عقیده‌ای متفاوت.

اما آنچه معمولاً نقل می‌شود، فقط نیمه اول آیه ۵ است. جمله همان‌جا تمام نمی‌شود؛ ادامه‌اش می‌گوید: فَإِنْ تَابُوا وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّکَاةَ فَخَلُّوا سَبِیلَهُمْ؛ اما اگر توبه کردند و نماز برپا داشتند و زکات دادند، راهشان را باز بگذارید.

یعنی خودِ آیه، در دلش یک درِ خروج گذاشته است؛ حذف این بخش، تصویر را وارونه می‌کند.

و گواه اصلیِ رحمانیت اسلام، آیه بعدی است:

وَ إِنْ أَحَدٌ مِنَ الْمُشْرِکِینَ اسْتَجَارَکَ فَأَجِرْهُ حَتَّیٰ یَسْمَعَ کَلَامَ اللَّهِ ثُمَّ أَبْلِغْهُ مَأْمَنَهُ؛ و اگر یکی از همان مشرکان از تو پناه خواست، پناهش بده تا سخن خدا را بشنود، سپس او را به جای امنش برسان.

سه مرحله پشت‌سرهم: پناه بده، فرصت شنیدن بده، با امنیت کامل تا مقصد همراهی کن. یعنی حتی دشمنی که تا دیروز پیمان‌شکنی کرده، اگر امروز دست از جنگ بردارد، مسلمانان موظف‌اند برایش مسیر بازگشتِ امن بسازند.

قرآن حتی با غیرمسلمانِ غیرمحارب، دستور به نیکی می‌دهد
اگر کسی واقعاً بخواهد بفهمد نگاه قرآن به غیرمسلمانان چیست، نباید فقط آیات جنگ را آن هم به صورت مغرضانه جمع کند؛ بلکه باید تمام قرآن را ببیند.

سوره ممتحنه، آیه ۸، یک معیار بسیار روشن قرآن کریم ارائه می‌کند:

لَا یَنْهَاکُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِینَ لَمْ یُقَاتِلُوکُمْ فِی الدِّینِ وَلَمْ یُخْرِجُوکُمْ مِنْ دِیَارِکُمْ أَنْ تَبَرُّوهُمْ وَتُقْسِطُوا إِلَیْهِمْ ۚ إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الْمُقْسِطِینَ؛

یعنی: خدا شما را از نیکی و عدالت نسبت به کسانی که به خاطر دین با شما نجنگیده‌اند و شما را از سرزمینتان بیرون نکرده‌اند، نهی نمی‌کند؛ بلکه خدا عدالت‌پیشگان را دوست دارد.

دقت کنید؛ قرآن نمی‌گوید فقط با آنان «مدارا کنید».

بلکه می‌گوید: «أَنْ تَبَرُّوهُمْ وَتُقْسِطُوا إِلَیْهِمْ» یعنی با آنان نیکی و عدالت داشته باشید.

این فقط یک نمونه از ده‌ها شبهه‌ای است که هرروز در فضای مجازی دست‌به‌دست می‌شود؛ کافی است یک نفر مغرض، تکه‌ای از یک آیه را از بافتش جدا کند و در قالب یک کلیپ چند ثانیه‌ای منتشر کند، آن‌وقت اعتقاد ما با دیدنِ همان چند ثانیه می‌لرزد؛ غافل از این‌که همان شبهه با چند دقیقه تأمل و خواندنِ کامل متن، از بین می‌رود.

اما نکته‌ی مهم‌تر از پاسخِ همین یک شبهه، نگاهی است که باید به کلِ این مسیر داشته باشیم. راهی که انبیا و اهل‌بیت و اولیای خدا برای رساندنِ این دین طی کردند، پر از رنج و مجاهدت بود؛ کمترین قدمی که ما می‌توانیم برداریم، این است که مبنای دینداری‌مان را بر چند کلیپ ناقص در فضای مجازی نگذاریم، بلکه با دقت و صبر، از کتاب خدا دفاع کنیم. باشد که وقتی روزی در محضر او ایستادیم و پرسید «برای دینِ من چه کردی؟»، دست‌کم بدانیم پاسخی برای گفتن داریم.

منبع: خبرگزاری حوزه

🔰در راستای ترویج ارزش‌های اسلامی و تقویت مباحث مرتبط با عفاف و حجاب، سه کتاب ارزشمند که توسط گروه تولید محتوای معاونت فرهنگی و تبلیغی دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم منتشر شده است، می‌تواند ابزاری کارآمد برای مبلغان و فعالان فرهنگی باشد:

📗 پوشش و آرامش: خاطره‌نگاری تبلیغی در ترویج حجاب
📖 کتاب «پوشش و آرامش» اثری است در حوزه خاطره‌نگاری تبلیغی که به کوشش سیده طاهره موسوی، فاطمه جوادی، فاطمه تقی‌زاده و احمد نوری تدوین شده است. این کتاب در ۱۵۲ صفحه و چهار فصل، تجربیات مبلغان در عرصه ترویج حجاب و عفاف را به تصویر می‌کشد.
📥 دریافت PDF کتاب

📗 داستان ۱۸ بانو: روایت انتخاب‌های زیبا
📖 این کتاب در ۱۸ بخش، داستان بانوانی را روایت می‌کند که با انتخاب حجاب و عفاف، به دنیایی پر از آرامش و امنیت قدم گذاشته‌اند. عناوینی مانند «خانه دوست کجاست»، «خام بودم پخته شدم»، «نگاه‌های شیطانی» و «وعده من و شهید ابراهیم هادی» از جمله بخش‌های این کتاب هستند
📥 دریافت PDF کتاب

📗شمیم عفاف: داستان‌های واقعی از حجاب و عفاف
📖 این کتاب در دو بخش تدوین شده است. بخش اول به اهمیت، فلسفه و آثار حجاب می‌پردازد و عناوینی مانند «سفارش یک شهید»، «سرآغاز یک تحول» و «تاثیر معنوی حجاب» را دربرمی‌گیرد. بخش دوم به «عفاف و پاکدامنی» می‌پردازد و در سه فصل، اهمیت و ارزش عفاف، علل و عوامل بی‌عفتی و پیامدهای بی‌عفتی را بررسی می‌کند
📥 دریافت PDF کتاب