به گزارش خبرگزاری رسا، بعد از فیلم اسفند ساخته «دانش اقباشاوی» اشک هور دومین اثر است که به زندگی این سردار شهید (علی هاشمی) میپردازد.
اشک هور داستانی غیرخطی دارد و اوایل تیر ۱۳۶۷ تا ۲۲ سال بعد را روایت میکند. ابتدای فیلم متوجه میشویم که روایتگر قصه همرزم و رفیق علی هاشمی است که این روزها تقریباً به سن ۶۰ سالگی رسیده است. فیلم اواخر جنگ تحمیلی را به تصویر میکشد.
علی هاشمی علیرغم میل باطنی و با ناراحتی زیاد با دستور مجبور به عقب نشینی از جزیره مجنون میشود، علی هاشمی قبل از خروج خودش از جزیره همه افرادش را با اصرار زیاد از منطقه خطر خارج میکند و خودش به همراه رزمنده دیگری به نام «گرجی پور» آخرین نفراتی هستند که میخواهند از جزیره خارج شوند که در این لحظه با صحنهای تراژیک روبرو میشویم.
هلیکوپترهای سنگین و پیشرفته عراقی در جزیره مجنون راه را بر علی و همرزمانش میبندند.
علی موفق میشود همرزمانش را از منطقه خطر دور کند اما خودش با شلیکهای پیاپی موشک هلیکوپترها ناپدید میشود و بعد از ۲۲ سال در سال ۸۹ پیکر علی پیدا میشود.
رویا افشار نقش مادر علی را بازی میکند، با وجود اینکه کمتر در این تیپها ظاهر شده اما از عهده نقشش بسیار خوب برمیآید و در واقع بازی خوب و باورپذیر کاراکترها باعث شد که فیلم بتواند ارتباط خوبی با مخاطب عام برقرار کند.
فیلم اشک هور شباهتهای محتوایی زیادی به «شیار ۱۴۳» نرگس آبیار دارد، اما به خوبی میتواند روحیه فداکاری و سلحشوری شهید هاشمی و همچنین انتظارهای درونگرایانه مادرش را به تصویر بکشد.
مهدی جعفری بعد از فیلمهای «یدو» و «۲۳ نفر» با ساخت اشک هور در واقع هتریک فیلمهای دفاع مقدسی خودش را انجام داد.
از دیگر نقاط قوت فیلم میتوان به فیلمبرداری خوب مخصوصاً در سکانسهای مربوط به هلیکوپتر و همچنین بازی باورپذیر بازیگران اشاره کرد، موسیقی متن فیلم هم نمره قابل قبولی دارد مخصوصاً در لحظهای که مادر علی با تکاندن خاک پوتینهای فرزندش به خاطرات گذشته او میاندیشد.
در اواسط فیلم به خوبی متوجه میشویم که فیلمساز به سوژه علاقمند است، فیلم به اصالت خود پایبند است و احساسات نویسنده و کارگردان در این اثر موج میزند و تمام سعی خود را میکند که بهترین فیلم را بسازد.
جغرافیای فرهنگی فیلم و ارتباط آدمها با این جغرافیا برای بیننده باورپذیر است و کارگردان به درستی از زاویه دید دیگران زندگی علی هاشمی را روایت میکند و تداخل و پیوند این زوایای دید هم به خوبی خود را نشان میدهد. برخی منتقدان و کارشناسان سینما به درستی نظر به دو پاره بودن اثر دارند، زیرا این فیلم هم فداکاری، اخلاص و شجاعت جوانان ما در جنگ تحمیلی را به تصویر میکشد، هم انتظار غریب و طولانی مادر شهید را به زیبایی نشان میدهد.
از جمله مشکلات و ضعفهای این اثر که در بسیاری از فیلمهای ایرانی دیده میشود عدم شخصیت پردازی درست کاراکترها است، درحدی که شخصیتها درست تعریف نمیشوند و تقریباً اطلاعات درستی از گذشته آنها به مخاطب و بیننده منتقل نمیشود.
دیالوگ نویسی فیلمنامه هم ایراداتی دارد، دیالوگها اغلب شعاری و غیر واقعی هستند و هیچ کدام یک فکت و دیتای تاریخی دقیق ارائه نمیدهد. این فیلم داستان قرارگاه نصرت که همگی بچههای خوزستان هستند را روایت میکند منتها در کنار ضعف دیالوگها از لهجه عربی شیرین هم خبری نیست.
در جایی از فیلم یک نزاع طایفهای اتفاق میافتد؛ علی هاشمی به عنوان مصالحهگر وارد منزل میشود، اما لهجه وی کاملاً خنثی و معمولی است و انگار یک شهروند تهرانی میان بچههای خوزستان آمده است.
تورج الوند در نقش «بدران» راوی قصه از «رضا ثامری» که نقش شهید علی هاشمی را به عهده دارد بهتر و باورپذیرتر بازی میکند.
متاسفانه در اکثر سالهایی که جشنواره فجر برگزار شده ما نوعی عجله و شتاب زدگی در تعدادی از آثار میبینیم که باعث سوژه سوزی و ضعف در روایت قصه میشود.
در پایان آنچکه باید گفت این است که اشک هور سطح سینمای دفاع مقدس را ارتقا داده و میتواند یکی از آثار به یاد ماندنی سینمای جنگ باشد و هر کسی با هر نگاه سیاسی و فرهنگی و با هر سلیقهای که دارد، اگر به زندگی نامه قهرمانان کشورمان و اتفاقات جنگ تحمیلی علاقمند باشد میتواند فیلم اشک هور را ببیند، تا با گوشه ای از رشادتها و فداکاریهای جوانان و مردم کشورمان آشنا شود.
نویسنده: حسن شیخی
