|
|
نشانه گذاری دو نقطه
گذاشتن دو نقطه پس از عنوان‌ها _ عنوان مقاله‌ها و کتاب‌ها، عنوان خطابی نامه‌ها و سخنرانی‌ها_ لازم نیست؛ فقط اگر عنوان‌های فرعی نوشته‌ها در سطح مستقل نیامده باشند و مطلب بلافاصله در همان سطر به‌دنبال عنوان آمده باشد، برای جدا کردن عنوان از متن، می‌توانیم از نشانهٔ دو نقطه استفاده کنیم.
ارسال شده در 12 مهر 1396 توسط افشار در فراخوان مقاله چهارمین همایش ملی مطالعات و تحقیقات نوین در حوزه علوم تربیتی و روانشناسی ایران
محورهای همایش : الف: مطالعات و تحقیقات نوین در حوزه علوم تربیتی
اطلاعات تماس
چکیده عرفان کیهانی دریافت الهام را بخش مهمی از سیر و سلوک معرفی می کند ؛ در حالیکه با بررسی این مکتب نوعی تعارض بین ایده و رفتار آن ها مشاهده می شود . پس برای نقد عقاید عرفان کیهانی تعریف صحیح الهام و راه های دریافت آن در عرفان اسلامی بیان شد چرا که عدم تحقیق در این موضوع سبب می شود افراد مشتاق به سیر و سلوک و دریافت الهام دچار سردرگمی و گمراهی شوند ، بنابراین ضروری است که با بررسی این موضوع ، معیارهای صحیح به افراد ارائه گردد تا اسباب انحراف در جامعه کنترل شود . هدف از انجام این تحقیق هدایت و نجات افرادی است که گرفتار عرفان حلقه شده اند .این تحقیق با نگرش کاربردی ، توصیفی و تحلیلی و با روش کتابخانه ای نوشته شده است و در صدد پاسخگویی به این سوال است که الهامی که در عرفان حلقه بیان شده چه اشتراکات و چه تفاوت هایی با عرفان اسلامی دارد ؟ که همانطور که در طول تحقیق مشخص شد عرفان کیهانی ضمن داشتن اشتراکات و تشابهاتی با عرفان اسلامی، تفاوتهای فاحشی با آن دارد و از طریق تشابهات سعی در جذب افراد و به انحراف کشاندن آنان دارد . از جمله اشتراکات و افتراقاتی که این تحقیق به آن رسید می توان به این موارد اشاره کرد: هر دو عرفان الهام را یکی از راههای شناخت و معرفت می دانند. هردو معتقدند الهام دارای انواع و نیز دارای مراتبی است. هر دو معیارها و ملاکهایی برای ارزیابی آگاهیهای بدست آمده از طریق الهام ارائه داده اند. البته این ملاکها در دو عرفان تفاوت دارند. . کلید واژه : الهام ، عرفان ، عرفان اسلامی و عرفان حلقه
محقق: فاطمه رحیمی تاریخ دفاع: شهریور96
چکیده پژوهش حاضر با عنوان پیام های تربیتی سوره مبارکه یوسف علیه السلام است. از آنجا که توجه نداشتن به نکات تربیت صحیح جامعه را دچار مشکل کرده و پیام هایی از قبیل فساد اخلاقی در فرد و جامعه به وجود می آورد بررسی این موضوع ضروری می باشد. این تحقیق با روش کاربردی به صورت تحلیلی توصیفی انجام شده است. و به دنبال پاسخ به این پرسش است که چه پیام های تربیتی در سوره یوسف بیان شده است؟ با بررسی موضوع نتایج به دست آمده که داستان های قرآن بیان حقایقی است که می تواند در هر عصر و زمان راهنمای بشر باشد. درس های تربیتی و هدایت را می توان از متن حوادث و رویداد های به وقوع پیوسته استخراج نمود و به عنوان سنت های الهی پذیرفت. سوره ی یوسف (ع) مجموعه ای از این آموزه ها می باشد که در قالب گفت و گوها، رفتار و اعمال عناصر داستان متبلور شده است که به گونه ای محسوس، ولایت و حاکمیت الهی به تصویر می کشد. عزتی که یوسف (ع) پس ازتحمل سختی ها به دست آورد، حاصل پذیرش ولایت همه جانبه ی پروردگار می باشد. توحید محوری ،عفت ،جوانمردی،حیا ،مدیریت صحیح،توکل ،زیبایی در کلام،خیر خواهی ،عفو و گذشت ،حق شناسی از خداوند و شکرگزاری نعمت های او در همه حال،عزت نفس در برابرگناه ،راز داری ،صبر وسعه ی صدر ،فروتنی در برابرپدر و مادر و..،آموزه های تربیتی فردی - اجتماعی هستند که می توان عناصر شخصیت های داستان را الگوهای علمی این آموزه ها نام برد. واژگان کلیدی: اخلاق، تربیت ، اعتقاد
محقق: فرانک الوندی تاریخ دفاع: شهریور 96
ارسال شده در 29 شهریور 1396 توسط افشار در شاخصه های اصحاب الیمین در دنیا و آخرت از منظر آیات و روایات
چکیده پژوهش حاضر با عنوان «شاخصه های اصحاب الیمین در دنیا و آخرت از منظر آیات و روایات است». اصحاب الیمین در اصطلاح قرآنی کسانی هستند که در دنیا به ایمان و عمل صالح زندگی می کنند و در آخرت نامه اعمالشان را با دست راست دریافت می کنند و از نعمت های اخروی بهره مند می شوند. همان گونه که انسان ها در دنیا و زندگی اجتماعی بر اساس بینش ها و نگرش ها به سه گروه مومنان، کافران و منافقان دسته بندی می شوند در نهایت در آخرت بر اساس زندگی دنیوی خود به گروه هایی تقسیم می شوند که آیات الهی به معرفی و بیان شاخصه های آنان پرداخته است. خداوند در قرآن گروهی را معرفی می کند که سیر تکاملی خود را به طور ناقص انجام داده و به کمال دست یافته اند ولی هرگز این کمال را به نهایت نرسانیده اند، به نام اصحاب الیمین، از آیات و روایات بر می آید که همین معرفت اندک و شناخت ابتدایی که بیشتر مومنان نسبت به خدا و اهل بیت علیهم السلام و ولایت ایشان دارند با کم ترین ایمان می توانند آدمی را به بهشت وارد سازند و جزء اصحاب یمین قرار گیرند. با توجه به اینکه شناخت این شاخصه ها باعث رستگاری و قرب الهی می شود ضروری است که به این موضوع پرداخته شود. تحقیق حاضر با روش کتابخانه ای، توصیفی و تحلیلی به صورت کاربردی به دنبال پاسخ به این پرسش که شاخصه های اصحاب الیمین در آخرت از منظر آیات و روایات چیست؟ با استناد به آیات و روایات می توان در آخرت شاخصه های مقام شفاعت، حسابرسی آسان، بازگشت شادمانه به اصل خویش و نعمت های بهشتی و … معرفی کرد. واژگان کلیدی: اصحاب، یمین، آخرت، اصحاب الیمین.
محقق: فاطمه قربانی تاریخ دفاع: شهریور 96
مطابقت نهاد و فعل
ج) هر گاه نهاد اسم جمع باشد، فعل را می‌توان به دو صورت مفرد و جمع آورد؛ هر چند فعل مفرد برتری دارد؛ مانند: _ جمعیت یکپارچه به صدا درآمد. _ کاروان حرکت کرد.
#نکته کلمهٔ «مردم» اگر نهاد واقع شود، فعل آن را جمع می‌آورند؛ مانند: _ وقتی کاروان به شهر نزدیک شد، مردم به استقبال آنان رفتند.
#نکته اگر در اسم جمع، خاصیت انفراد (تک‌تک) احساس شود، فعل نهاد جمع، جمع آورده می‌شود؛ مثال: _ سپاه مستمری خود را دریافت کردند. (هر کدام از سپاهیان حقوق خود را دریافت کردند)
د) هر گاه نهاد از مبهمات باشد، فعل جمله ممکن است به یکی از دو صورت مفرد و جمع ترجیح داشته باشد. تعدادی از مبهمات عبارت است از: برخی، بعضی، هر یک، هیچ‌یک، هر کدام، هیچ‌کدام و..
ارسال شده در 26 شهریور 1396 توسط افشار در فراخوان مقاله همایش ملی پیشگیری از خشونت؛ چالش ها و راهکارها
محورهای همایش : جرم شناسی:
10 اسفند ماه 1396
اطلاعات تماس
چکیده آنچه از روایات و آیات متعدد در قرآن مجید و منابع روایی برداشت می شود آنچه از روایات و آیات متعدد در قرآن مجید و منابع روایی برداشت می شود مفتاحیت لقمه در سعادت و معنوی انسان است به صورتی که کسب حرام و لقمه حرام حاصل از آن کلیدی هر بدی و گمراهی است. اثار و پیامدهای که کسب حرام برای زندگی روزمره انسان می گذارد بسیار شگرف و اسفناک است. کسب روزی حلال بزرگترین عبادت در راه سعادت اخروی شمرده شده است. لقمه حرام نابود کننده سایر اعمال نیک انسان نیز می باشدو به طوریکه می بینیم افرادی که با کوهی از اعمال صالح در قیامت فقط به سبب لقمه حرام اهل آتش خواهند شد در مقابل آن لقمه حلال نیز از آغاز راه رسیدن به کمالات معنوی انسان به صورتی که بزرگترین جهاد و عبادت کسب روزی حلال به حساب آمده است پس اهمیت این کسب روزی حلال و ضرورت از بین بردن راه های کسب حرام کاملا مشخص است. و اینکه چه آثار و پیامد های دنوی و اخروی بر زندگی انسان خواهد داشت که با کسب حلال انسان می تواند آتش جهنم را برای خودش سرد کند و به پاداش وعده الهی دست پیدا کند. کلیدواژه ها:کسب,مال,حلال,حرام,ربا,رشوه,قمار,خمر,
محقق: پروین خزایی تاریخ دفاع: 96/06/19
چکیده در تحقیق حاضر به بررسی عوامل تقرب به خدا از منظر آیات و روایات پرداخته شده است تقرب به خدا یکی از مباحث مهمی است که جایگاه بسیار بالایی در انسان شناسی و اعتقادیات تمام ادیان الهی به خصوص دین مبین اسلام دارد، فرآن کریم و روایات برای جلوگیری و کاهش اشتباه، آدمی را به عوامل تقرب به خدا توجه می دهند و با تبیین آن می کوشند تا انسان در مسیر رشد و قرب به خدا قرار گیرد. از آنجا که انسان در طول زندگی خود مدام در حال مواجه شدن با وسوسه های شیطانی یا پیروی از هواهای نفسانی و گناه است و از طرفی حضور شیادان سوء استفاده کننده که موجب انحراف از این مسیر الهی و معنوی می گردند بررسی عوامل بینشی و رفتاری تقرب به خدا ضروری به نظر می رسد و می تواند انسان را از گرفتار شدن در دام این مدعیان دروغگو و انحراف از مسیر حقیقی بازدارد، شناخت این عوامل باعث مبارزه با انحرافات اخلاقی و فرهنگی، دینی و آگاهی دادن و روشنگری در مسیر حقیقی الی الله می باشد. این پژوهش یک تحقیق کاربردی و با رویکرد توصیفی، تحلیلی به روش کتابخانه ای با مراجعه به اسناد و مدارک معتبر انجام شده است. نتایج بدست آمده نشان می دهد که راه تقرب به خدا منحصر نبوده و به هزار و یک عامل کوچک و بزرگ آراسته شده است خداوند در قرآن کریم و روایات عوامل تقرب به خدا را به دو دسته بینشی و رفتاری تقسیم نموده که عوامل رفتاری، خود دو حوزه فردی و اجتماعی است. بنابراین تقرب حقیقی نزدیکی به نعمت ها و الطاف الهی و قرار گرفتن در مسیر رحمت و احسان خداوندی می باشد که با انجام اعمال صالح و ترک صفات رذیله و تسلیم محض و عبودیت کامل در برابر خداوند متعال حاصل می گردد و اگر سالک نیز آن را به قصد قرب الهی انجام دهد زمینه تقرب به خدا را فراهم می کند و به سعادت و کمال نهایی نائل می گردد. واژگان کلیدی: تقرب به خدا، عوامل تقرب، تقرب بینشی و گرایشی، تقرب رفتاری فردی، تقرب رفتاری اجتماعی.
محقق: زینت حمزه لویی تاریخ دفاع: 19/06/96
ارسال شده در 25 شهریور 1396 توسط افشار در چه هنگامی نوشتن «علیه‌السلام»، «صلی الله علیه و آله وسلم» و نظایر این تعبیرها ضرورت دارد؟
مقدمه پیش از هر چیز باید گفت که تکریم و تعظیم بزرگان هر دین، از فرایض و ضروریات است. حفظ حرمت آن بزرگان، خودش در ذهن ما پیروان آنها حصاری از قداست ایجاد می‌کند تا به طور طبیعی و ناخودآگاه، این احترام را در دیگر جوانب و شئون زندگی هم رعایت کنیم. هم از این روی است که مسلمانان غالباً نام خداوند، حضرت پیامبر و دیگر بزرگان دین را با احترام یاد می‌کنند و گاه عبارت‌هایی دعایی مثل «جل جلاله»، «صلی الله علیه و آله وسلم»، «علیه‌السلام»، «رضی الله عنه»، «کرم الله وجهه»، «سلام الله علیه»، «سلام الله علیها» و در مورد علمای دینی، «رضوان الله تعالی علیه»، «رحمة الله علیه» و امثال اینها را به کار می‌برند. این حتی در مورد دشمنان دین و خدا هم با عبارت‌هایی مخالف رایج است، مثل «یزید لعنة الله علیه» و امثال آن. ولی همواره و در رسم و آیینی، خطر «عادت شدن» و «کلیشه شدن» و «افراط» وجود دارد. سلام کردن و دست دادن انسان‌ها به همدیگر کاری است پسندیده ولی اگر مثلاً دو نفر که از صبح تا عصر در کنار هم هستند (مثلاً دو همکار در اداره، دو کارگر در کارخانه) از صبح تا عصر مرتب به همدیگر سلام کنند و دست بدهند، چندان جالب نیست.
افراط و تفریط به نظر می‌رسد که ما همچنان که در بسیاری از رسوم و آیین‌های دینی به افراط یا تفریط گراییده‌ایم، در این مورد هم همین افراط در کار ما هست. مثلاً سخنرانی درباره‌ی فضایل حضرت امام رضا(ع) سخن میگوید. می‌بینی که مثلاً اگر در سخنرانی‌اش چهل بار اسم آن حضرت می‌آید، چهل بار هم عبارت «علیه الاف تحیة والثنا» را تکرار می‌کند، گویا این عبارت بخشی از نام حضرت شده است. جالب این است که بسیاری از مخاطبان و حتی شاید خود گوینده نیز معنی دقیق این عبارت را نمی‌دانند، چنان که من تا اکنون نمی‌دانستم و حال به فرهنگ مراجعه کردم و دیدم به معنی «هزاران درود و ثنا بر او باد» است. ببینید، این عبارت وقتی آن را به فارسی می‌خوانیم و معنایش را می‌فهمیم، بسیار دلپذیر است. اگر همین ترجمه‌ی فارسی آن را یک بار و در همان آغاز سخن در کنار اسم امام رضا(ع) بشنویم، نوعی احساس احترام نسبت به ایشان خواهیم کرد. ولی وقتی عبارت یک کارکرد ماشینی می‌یابد، دیگر هیچ آن احساس احترام را در ما بر نمی‌انگیزد، بلکه تمرکز ما بر سخن سخنران را از میان می‌برد. سخنان او به جای این که ساده، موجز و روشن باشند، سرشار می‌شوند از عبارت‌هایی عربی که معنی‌شان هم غالباً برای ما مجهول است و اگر مجهول هم نباشد، با تکرار زیاد، دیگر تأثیر خود را از دست می‌دهد.
شما تصور کنید مادری را که از خدمات فرزندش میگوید. مثلاً میگوید: «این مجید آقای ما ـ خدا حفظش کند ـ همیشه به یاد من هست. همیشه به من رسیدگی می‌کند…» حالا اگر این مادر در طی چند جمله که نام فرزندش را می‌برد، مرتب و در کنار اسم او، این «خدا حفظش را کند» را تکرار کند، تأثیر این دعایش در ذهن ما کمتر می‌شود، چون این حالت اتوماتیکی یافته است. ضرورت بلاغت و سخن‌شناسی پس تا اینجا به این نتیجه می‌رسیم که کاربرد این عبارت‌ها می‌باید توأم با بلاغت و سخن‌شناسی باشد، یعنی در مقام‌های خاصی که واقعاً نیازی به این عبارت دعائیه هست. گاهی فقط در آغاز کلام، یا آغاز فصلی یا پاره‌ای از کلام، یک بار کافی است و در بقیه‌ی سخن (چه گفتار باشد و چه نوشتار) ضرورتی ندارد، یا اگر هم ضرورت دارد، به سخن‌شناسی گوینده برمی‌گردد که بداند در کجا می‌باید آرام و با تأنی و با القاب و تشریفات سخن بگوید و در کجا می‌باید موجز و فشرده و حتی رگباری حرف بزند. مثالی در این مورد بد نیست. یکی از رساترین و بلیغ‌ترین سخنان در وصف حضرت فاطمه زهرا(س)، بخش پایانی سخنرانی «فاطمه فاطمه است» دکتر شریعتی است. من این عبارت را نقل می‌کنم تا منظور من بهتر دانسته شود. «خواستم بگویم فاطمه دختر خدیجه‌ی بزرگ است؛ دیدم که فاطمه نیست. خواستم بگویم که فاطمه دختر محمد(ص) است؛ دیدم که فاطمه نیست. خواستم بگویم که فاطمه همسر علی است؛ دیدم که فاطمه نیست. خواستم بگویم که فاطمه مادر حسنین است؛ دیدم که فاطمه نیست. خواستم بگویم که فاطمه مادر زینب است؛ باز دیدم که فاطمه نیست. نه، اینها همه هست و این همه فاطمه نیست. فاطمه، فاطمه است.» حالا شما تصور کنید که دکتر شریعتی همه این عبارت‌های دعایی را به کار می‌برد. متنش چنین چیزی می‌شد. «خواستم بگویم فاطمه سلام‌الله علیها دختر خدیجه‌ی بزرگ سلام‌الله علیها است؛ دیدم که فاطمه سلام‌الله علیها نیست. خواستم بگویم که فاطمه سلام‌الله علیها دختر محمد صلی الله علیه و آله وسلم است؛ دیدم که فاطمه سلام‌الله علیها نیست. خواستم بگویم که فاطمه سلام‌الله علیها همسر امیرالمؤمنین علی علی‌السلام است؛ دیدم که فاطمه سلام‌الله علیها نیست. خواستم بگویم که فاطمه سلام‌الله علیها مادر حسنین علیهم‌السلام است؛ دیدم که فاطمه سلام‌الله علیها نیست. خواستم بگویم که فاطمه سلام‌الله علیها مادر زینب سلام الله علیها است؛ باز دیدم که فاطمه سلام‌الله علیها نیست. نه، اینها همه هست و این همه فاطمه سلام‌الله علیها نیست. فاطمه سلام‌الله علیها، فاطمه سلام‌الله علیها است.» ملاحظه می‌کنید که اینجا اصل مطلب در میان این عبارت‌ها گم شده است. شاید این یک مثال اغراق‌آمیز باشد، ولی من بارها به متن‌هایی برخورده‌ام که شفافیت، وضوح، صراحت و ایجازشان به خاطر افراط در این عبارت‌ها از میان رفته است. تعظیم و تکریم باید در محتوای متن باشد نکته‌ی جالب این است که دکتر شریعتی در کتاب‌هایش غالباً نام پیامبر و ائمه را ساده و بدون این عبارت‌ها می‌آورد. ولی در عین حال، در معنای مطالب و مباحث او، احترام و تکریم این بزرگان نهفته است. یعنی در واقع آنچه از این تشریفات ظاهری مهم‌تر است، پیامی است که در خود آن متن وجود دارد. مجموعه مقالات و سخنرانی‌های دکتر شریعتی که اکنون در کتاب «علی» گردآمده است، حدود ششصد صفحه است و این کتاب یکی از بهترین مراجع و منابع برای شناخت حضرت علی در زبان فارسی است. ولی در همه این ششصد صفحه، شاید به اندازه‌ی یک مقاله از آن مقالات تشریفاتی و سرشار از القاب و عناوین، عبارت‌هایی از نوع «علیه‌السلام» یا حتی «ع» در کنار نام ایشان نیامده است. پس نتیجه‌ی دیگری که می‌توان گرفت این است که اگر در اصل متن ما، در پیام و محتوای آن این تعظیم و تکریم وجود داشته باشد و ما بزرگان دین را به شکلی درست و شایسته معرفی کرده باشیم و سیرت نیکوی آنها را بازنمایانده باشیم، ارزش بیشتری دارد تا این که متن ما از محتوا تهی، ولی از این عبارت‌های دعایی سرشار باشد. علایم اختصاری موضوع دیگری که باید بدان اشاره کنم، شکل‌های اختصاری این عبارت‌هاست، مثل (ج)، (ص)، (ع)، (س)، (عج) و… که در نگارش می‌شود استفاده کرد. به نظر می‌رسد که اینها در مواردی می‌تواند ایجاز و یکدستی زبانی متن را حفظ کند و به خواننده یادآور شود که نویسنده از این تعظیم و تکریم غافل نبوده و فقط به خاطر پرهیز از طولانی‌شدن متن، علامت اختصاری آن را آورده است. خواننده‌ی متن می‌تواند در موقع خواندن متن، آن عبارت را خودش به زبان بیاورد. از این روی، گاهی کاربرد اینها از شکل تفصیلی و عربی‌شان بهتر است. حسن دیگری که این علایم دارد، کمک به معرفی شخص است. یعنی گاهی با همین علامت، ما خواننده را متوجه می‌سازیم که این «صادق(ع)»، در واقع «امام جعفر صادق» است، نه صادق دیگری. با این همه به نظر من اگر ما در مواقع لازم، اصل دعا را حتی به فارسی بیان کنیم، تأثیر معنوی و عاطفی بیشتری دارد از این که همه متن را از این علایم سرشار ساخته باشیم، چون حقیقت این است که مخاطب ما از این علایم سریع می‌گذرد. یعنی بعید است که کسی با دیدن علی(ع)، متن را به صورت «علی علیه‌السلام» بخواند. بنابراین مثلاً در مورد متنی در مورد فاطمه زهرا، می‌شود در اولین مورد از نام آن حضرت، به فارسی اضافه کنیم که «سلام خدا بر او باد» و آنگاه بقیه مطلب را بدون این عبارت‌ها و علایم ادامه دهیم. باز هر جا که بلاغت اقتضا کرد، می‌شود به طرزی مناسب این تکریم را به جای آورد. در شعر موضوع دیگری که باید بدان اشاره کنم، شعر است. می‌دانیم که شعر کلامی است که در آن نباید چیزی افزود، چون موسیقی و ساختار زبانی آن (به ویژه اگر شعر کلاسیک باشد) آسیب می‌بیند. یعنی اگر ما شعر شهریار را چنین بخوانیم: علی علیه‌السلام ای همای رحمت، تو چه آیتی خدا جل جلاله را که به ماسوا فکندی همه سایه هما را نه تنها شعر را خراب کرده‌ایم، که حتی این نوعی بی‌احترامی پنهان نسبت به علی و خدا در خود دارد. پس در شعر نیازی به آوردن این عبارت‌ها، حتی برای یک مرتبه هم نیست. نه تنها عبارت کامل، که حتی شکل اختصاری آن هم ضرورتی ندارد، چون شکل اختصاری هم فقط در نوشتن مختصر است، ولی انتظار می‌رود که خواننده آن را در دل به صورت کامل بخواند. یعنی وقتی ما می‌نویسیم «ه . ق» این در ظاهر دو حرف است، ولی در عمل خواننده آن را «هجری قمری» می‌خواند. پس وقتی علامت می‌گذاریم، انتظار داریم که خواننده در عین یادآوری ما، آن علامت را نخواند، که این بدتر است. یعنی «ای مخاطب شعر! تو اینجا متوجه باش که باید به حضرت «علیه‌السلام» بگویی، ولی در عمل آن را نگوی و بگذر، وگرنه وزن شعرم خراب می‌شود.» برای این که سخنم ملموس‌تر باشد، دو بیت از مثنوی «هجرت» علی معلم را نقل می‌کنم: عطر محمد عطر باغ انبیا بود عطر محمد عطر خون، عطر خدا بود بوی خدای نوح و آدم، بوی توحید بوی خدا در کوچه‌های مکه پیچید این دو بیت چنان که دیدیم، در خود کتاب «رجعت سرخ ستاره» بدون علامت است. حال آنها را علامت‌گذاری می‌کنیم. عطر محمد(ص) عطر باغ انبیا(ع) بود عطر محمد(ص) عطر خون، عطر خدا(ج) بود بوی خدای نوح(ع) و آدم(ع)، بوی توحید بوی خدا(ج) در کوچه‌های مکه پیچید برای من که آن «عطر محمد» در دو بیت اول ملموس‌تر است. برای شما چطور؟ ولی اگر همین عبارت دعائیه در بافت خود شعر به صورت طبیعی و موزون خودش بیاید، البته زیباست و تأثیربرانگیز، چنان که علی معلم در جایی دیگر در همین مثنوی در مورد حضرت پیامبر میگوید: سید ـ سلام ایزدی بر جان او باد، بر پیروان و عترت و یاران او باد ـ دید آن ولایت تنگنایی دردناک است آزاده مردم را بیابان هلاک است و این دقیقاً ترجمه‌ی «صلی الله علیه و آله وسلم» است، ولی به زبان فارسی و به شکلی در بستر شعر خوش نشسته است، آن هم فقط در یک جای و نه در همه‌ی شعر.
نویسنده : محمدکاظم کاظمی
را میان اجزای فعل مرکب
آوردن را بین اجزای فعل مرکب جایز نیست؛ معمولاً این حالت هنگامی رخ می‌دهد که بین اجزای فعل مرکب فاصله می‌افتد؛ برای مثال:
⛔️ باید سختی‌های زیادی را بکشی، تا به کامیابی دست یابی. ✅ باید سختی‌های زیادی بکشی، تا به کامیابی دست یابی.
سختی کشیدن فعل مرکب است و میان دو جزء آن نمی‌توان «را» نشانهٔ نقش‌نما را قرار داد؛ بنابراین «را» در این جمله‌ها زاید است. |
 |
|
|
