به طور کلی منابع تحقیق به دو دسته تقسیم می شوند:

منابع دست اول و منابع دست دوم.

منابع دست اول عبارتند از اصل اثر، نوشته، سند، رخداد یا فیلمی که محقق آنرا به طور مستقیم مطالعه کند، به عنوان شاهد عینی ملاحظه نماید و یا آزمایش و تجربه‌ای که شخص پژوهشگر آنرا انجام داده باشد.

منابع یا رساله‌ای که شرح این آزمایش یا تجربه را بدهد جزو منابع دست اول است.

منابع دست دوم عبارتند از نوشته‌ها، نقد‌ها، تفسیرها، گزارشات و بحث‌هایی که منقدان، تفسیرگران، محققان و دیگر اهل فن درباره‌ی منابع دست اول نوشته باشند.

پژوهشگر و نویسنده‌ی مقاله‌ی تحقیقی باید کوشش کند حتی المقدور منابع دست اول در متن کار خود قرار دهد و همیشه منابع دست دوم را به عنوان شاهد مدعای خود برای نفی یا اثبات مدعا) چاشنی نوشته‌اش بسازد.

توضیح:

طلبه یا دانشجویی که میخواهد در مورد اثری معین مقاله‌ای تحقیقی بنویسد لازم است اول اصل اثر را دقیقاً مطالعه کرده و فقط به سر جمع کردن و دسته بندی مطالبی که دیگران درباره‌ی آن اثر نوشته‌اند اکتفا نکند تا بتواند با علم و آگاهی بیشتری مقاله‌ای قابل قبول و منسجم فراهم آورد.

غیر از نوشته‌های ابداعی یا (original) عدم استفاده از منابع دست دوم نقص کار پژوهشی به شمار می‌آید. یعنی هرگاه بخواهیم اثری را نقد کنیم لازم است از نظریات دیگران در مورد آن آگاهی داشته باشیم و در نوشته‌های خود بدانها اشاره کنیم.

از سوی دیگر، استفاده از منابع پژوهشی دست اول همیشه مقدور نبوده و هرگاه مقدور باشد استفاده از آنها و یا اظهار نظر درباره‌ی آنها برای همه کس عملی نیست.

ادامه دارد ….

منبع: راسخون

حضرت آیت‌الله خامنه‌ای:

«در رژیم گذشته زن را وادار میکردند که به وسیله‌ی جلوه‌گری، برای خویش یک شخصیت کاذب درست کند. آیا جنایتی بزرگتر از این نسبت به زن وجود دارد که سر او را با آرایش و مُد و طلا و زیورآلات بند کنند و نگذارند در میدان سیاست و اخلاق و تربیت وارد بشود؟» ۱۳۶۸/۱۰/۲۶

آوردن «نه» با فعل مثبت، آن را منفی می کند (منفی با مثبت= منفی)، و آوردن «نه» با فعل منفی، آن را مثبت می¬کند (منفی با منفی= مثبت). پس، به جز هنگامی که فعل با «هیچ یک» همراه باشد، نمی توان با «نه…نه» فعل منفی آورد. بنابر این قاعده:

(۱) هنگامی که «نه…نه» در آغاز جمله نباشد، فعل جمله چه در میان آن باشد و چه در پایان باید به صورت مثبت باشد.

ننویسید: این طرح را نه کارگران و نه کارفرمایان نپذیرفتند.

بنویسید: این طرح را نه کارگران و نه کارفرمایان پذیرفتند.

بنویسید: این طرح را نه کارگران پذیرفتند و نه کارفرمایان.

(۲) هنگامی که «نه…نه» در آغاز جمله باشد، فعل جمله:

 اگر با «هیچ یک» بیاید، باید منفی باشد:

نه مدیرعامل و نه هیأت مدیره، هیچ یک با این طرح موافقت نمی‌کنند.

نه علی و نه رضا، هیچ یک اهل دورویی نیستند.

نه علی و نه رضا، هیچ یک در خانه نبودند.

 ولی اگر با «هیچ یک» نیاید، باید مثبت باشد:

ننویسید: نه مدیر عامل و نه هیأت مدیره با این طرح موافقت نمی‌کند. 

بنویسید: نه مدیر عامل و نه هیأت مدیره با این طرح موافقت می‌کند.

بنویسید: نه مدیر عامل با این طرح موافقت می‌کند و نه هیأت مدیره.

آگاهی: همان گونه که در مثال های پیش آمده، در چنین جمله هایی نباید پس از عبارت «نه…نه…» ویرگول آورد:

ننویسید: نه مدیر عامل و نه هیأت مدیره، با این طرح موافقت می‌کند.

منبع: جمشید سرمستانی، گزیده‌ی شیوه‌نامه‌ی جامع ویرایش و نگارش.

رهبر انقلاب:

آنچه که همیشه برای انسان میماند، کتابخوانی در سنین پائین است. جوانان شما، کودکان شما هرچه میتوانند، کتاب بخوانند؛ در فنون مختلف، در راههای مختلف، مطلبی یاد بگیرند. البته از هرزه‌گردی در محیط کتاب هم باید پرهیز کرد، منتها این مسئله‌ی بعدی است؛ مسئله‌ی اول این است که یاد بگیرند، عادت کنند به این که اصلاً به کتاب مراجعه کنند، کتاب نگاه کنند. البته باید دستگاهها مراقب باشند، اشخاص مواظب باشند، هدایت کنند به کتاب خوب؛ که با کتاب بد، عمر ضایع نشود. ۱۳۹۱/۰۷/۲۰

چکیده

نماز نه تنها سبب قرب و نزديكي به پروردگار مي شود، بلكه تأثيرات بي شماري در زندگي انسان دارد و نقش بسزايي در رشد و بهبودي زندگي انسان در جامعه دارد. در نماز دو اثر نهفته است يكي اثر فردي كه همان قرب به خداوند است و ديگري اثر اجتماعي كه او را در جامعه مسئوليت پذير خويشتن‌دار خيرخواه و ولايت پذير بار مي‌آورد. بر اساس تحقيقات دانشمندان در حوزه هاي ديني نماز، جامعه اي كه در آن نماز به عنوان يك فريضه اجتماعي (نماز جمعه و نمازهاي جماعت) برپا داشته مي شود، افراد آن جامعه از سلامت رواني بيشتري برخوردار هستند. زيرا نماز به عنوان يك عامل بازدارنده در مواجهه با آسيب‌هاي اجتماعي است. اگر به نماز به عنوان يك اولويت مهم و ضروري در جامعه پرداخته شود قطعاً در آن جامعه شاهد وحدت و همبستگي و كاهش آسيب‌هاي اجتماعي خواهيم بوده كه رفته‌رفته جامعه را به سوي سعادت و كمال پيش مي برد. علاوه بر اين آثاري از جمله بازدارنده از فحشا و منكر، تقويت روحيه جامعه، اطاعت از حق و ولايت‌پذيري از رسول خدا (صلي الله و عليه وآله)، صبر و شكيبايي، پرداخت زكات و انفاق و تمييز دادن مومن از كافر و منافق؛ از آثار اجتماعي نماز بر انسان از ديدگاه قرآن است كه در اينجا به آن پرداخته شده است. روش اين تحقيق كتابخانه اي و نوع تحقيق به‌كار رفته توصيفي كاربردي است.

واژگان کلیدی: نماز، آثار اجتماعی، قرآن

محقق: طاهره زارعی

بهار1399

عنوان‌ها باید کوتاه و رسا باشند و معمولاً باید آن‌ها را به صورت عبارت (یعنی به‎صورت مصدری نه فعلی) نوشت، نه به‎صورت جمله. (به جز مواردی که چاره‌ای جز جمله‌نویسی نباشد.) به زبان دیگر اگر قرار است فعلی در آن‌ها به‎کار رود، باید به جای آن فعل «مصدر» گذاشت. به  صورت های «بنویسید» و «ننویسیدِ» عنوان‌هایی درپی آمده نگاه کنید:

مثال ۱:
ننویسید: هنگامی که ماهواره در مدار قرار می‌گیرد.
بنویسید: هنگام قرار گرفتن ماهواره در مدار.

مثال ۲:
ننویسید: عواملی که باعث کم شدن ورودی آب سدها می‌شود.
بنویسید: عوامل کم شدن ورودی آب سدها.

مثال ۳:
ننویسید: سرویس فنی بدون در نظر گرفتن مسافت پیموده شده انجام شود.
بنویسید: انجام سرویس فنی بدون در نظر گرفتن مسافت پیموده شده.

مثال ۴:
ننویسید: راه‌هایی که می‌شود شرکت‌های ورشکسته را به‌وسیله‌ی آن‌ها دوباره راه‌اندازی کرد.
بنویسید: راه‌های راه‌اندازی شرکت‌های ورشکسته.

 ویراستار تنها می‎تواند عنوان‎های متعلق به نوشته‎ی در دست ویرایش را ویرایش زبانی کند و نباید عنوان‎هایی را ویرایش کند که متعلق به نوشته‎های دیگر هستند، ولی به هر علتی در نوشته‎ی در دست ویرایش او گنجانده شده‌اند؛

برای مثال اگر کتابی با عنوان «نقاط استراتژیک دنیا» در نوشته‎ی در دست ویرایشِ ویراستار به‎عنوان منبع ذکر شده، ویراستار نمی‎تواند عنوان آن را به «نقطه‎های راهبردی جهان» تبدیل کند.

البته انجام ویرایش صوری بر عنوان‎ها تا جایی که به مفهوم آن آسیب نرساند اشکالی ندارد؛ برای مثال ویراستار می‎تواند عنوان «پیشگیری از همگرائیهای منطقه‎ای» را به «پیش‎گیری از هم‎گرایی‎های منطقه‎ای» تبدیل کند.

منبع: جمشید سرمستانی، «گزیده‌ی شیوه‌نامهٔ‌ی جامع ویرایش و نگارش»

حضرت آیت‌الله خامنه‌ای:

«در منزل خودِ من، همه افراد، بدون استثنا، هرشب در حال مطالعه خوابشان می‌برد. خود من هم همین‌طورم. نه این‌که حالا وسط مطالعه خوابم ببرد. مطالعه میکنم؛ تا خوابم می‌آید، کتاب را میگذارم و میخوابم. همه افراد خانه ما، وقتی میخواهند بخوابند حتماً یک کتاب کنار دستشان است. من فکر میکنم که همه خانواده‌های ایرانی باید این‌گونه باشند. توقّع من، این است. باید پدرها و مادرها، بچه‌ها را از اوّل با کتاب محشور و مأنوس کنند. حتّی بچه‌های کوچک باید با کتاب اُنس پیدا کنند. باید خریدِ کتاب، یکی از مخارج اصلی خانواده محسوب شود.»

۱۳۷۴/۲/۲۶

منظور از ساژه گزینی «به‎کار بردن ساژه‎ی درست یا درست‎تر برای بیان مفهوم مورد نظر» است.

(۱) برای بیان هر مفهوم تنها می‌توان ساژه یا ساژه‌هایی مشخص را به‎کار برد.

برای مثال، برای بیان مفهوم «زینت دادن» یا «نظم و ترتیب دادن به چیزی» تنها می‌توان ساژه‌ی «آرایش» را به کار برد، و به کار بردن ساژه‌ی «پیرایش» برای بیان این مفهوم، درست نیست؛ زیرا پیراستن به‌معنی «بریدن و کم کردن زیادی و ناهمواری چیزی برای خوش‌نما کردن آن» است.

یا برای مثال، برای بیان مفهوم «آگاه کردن» یا «خبردادن» نمی‌توان ساژه‌ی «اعلان کردن» را به کار برد، زیرا اعلان کردن به‌معنی «علنی کردن» یا «آشکار کردن» است.

پس برای بیان این مفهوم باید ساژه‌ی «اعلام کردن» را به کار برد.

به‎زبان دیگر برای بیان مفهوم مورد نظر، از میان دو «ساژه‎ی درست» و «ساژه‎ی نادرست» باید ساژه‎ی درست را برگزید.

(۲) به‎کار بردن برخی ساژه‌ها را برای بیان برخی مفاهیم نمی‌توان نادرست دانست، ولی برای حفظ زبان فارسی و رعایت قواعد آن، بهتر است ساژه‌ی درست‎تر را به کار برد‌.

به بیان دیگر، گاهی از میان «ساژه‎ی درست» و «ساژه‎ی درست‎تر»، باید ساژه‎ی درست‎تر را برگزید.

برای مثال جمع بستن کلمه‌ی عربی «برهان» به «براهین» درست است، ولی درست‌تر از آن، این است که کلمه‌های عربی را که جمع بستن آن‌ها با نشانه‌های جمع فارسی (ها و ان) اشکالی پدید نمی‌آورد، با نشانه‌های جمع فارسی جمع بست.

بنابراین به کار بردن ساژه‌ی «برهان‌ها» درست‌تر از به کار بردن «براهین» است.

منبع: جمشید سرمستانی، گزیده‌ی شیوه‌نامه‌ی جامع ویرایش و نگارش.

برای دانلود شیوه نامه تدوین مقالات پایانی سطح دو حوزه های علمیه خواهران کلیک کنید

آنچه که همیشه برای انسان میماند، کتابخوانی در سنین پائین است. جوانان شما، کودکان شما هرچه میتوانند، کتاب بخوانند؛ در فنون مختلف، در راههای مختلف، مطلبی یاد بگیرند. البته از هرزه‌گردی در محیط کتاب هم باید پرهیز کرد، منتها این مسئله‌ی بعدی است؛ مسئله‌ی اول این است که یاد بگیرند، عادت کنند به این که اصلاً به کتاب مراجعه کنند، کتاب نگاه کنند. البته باید دستگاهها مراقب باشند، اشخاص مواظب باشند، هدایت کنند به کتاب خوب؛ که با کتاب بد، عمر ضایع نشود. ۱۳۹۱/۰۷/۲۰

حضرت آیت‌الله خامنه‌ای:

«به صرف توهم این که حالا این کار مصلحت دارد، دستشان را، یا قلمشان را، یا وبلاگشان را آزاد نکنند که هر چه به دهنشان آمد، آن را بگویند؛ اینجور نیست، چون وسائل مدرن امروز همه مشمول همین حکم است. یعنی خواندن وبلاگ هم مثل خواندن کاغذ است، کتاب است، نامه است، مثل شنیدن حرف است. استماع غیبت شامل همه‌ی اینها میشود؛ یعنی ملاک استماع در اینها وجود دارد مسلّماً. شنیدن به گوش خصوصیتی ندارد، خواندن تو نامه هم عین همان است که ما در بحث استماع این را تأکید کردیم و عرض کردیم.
خب، دوربین هم همین جور است. فرض کنید که اگر چنانچه انسان یک خطائی را از کسی دید، این را رفت با دوربین ثبت کرد، بعد آمد یک جائی نشان داد؛ این هم همان است دیگر، چه فرقی میکند؟ یعنی بایستی واقعاً به اینها توجه کرد. محیط را باید محیط اخلاقی کرد. ما اگر بخواهیم جامعه را اصلاح بکنیم، این اصلاح فقط به این نیست که انسان از افراد غیبت بکند. راه‌های دیگری هم وجود دارد. حالا من غیبت را عرض میکنم. فضلاً از تهمت و افتراء و اینها.» ۱۳۸۹/۱۰/۰۷